Stephen Hawking e os conos luminosos.

O científico británico Stephen W. Hawking dedicou boa parte do seu traballo ao estudo dos buratos negros.
No seu libro Historia do Tempo explica como, nunha estrela que se está a colapsar, os conos luminosos que emite empezan a curvarse na superficie da estrela.
Ao facerse pequena, o campo gravitatorio crece e os conos de luz inclínanse cada vez máis, ata que xa non poden escapar. A luz apágase e vólvese negro.
Se un compoñente dunha estrela binaria se converte en burato negro, toma material da súa compañeira. Cando o remuíño se achega ao burato, móvese tan á présa que emite raios X. Así, aínda que non se pode ver, pódese detectar polos seus efectos sobre a materia próxima
Os buratos negros non son eternos.Aínda que non se escape ningunha radiación, parece que poden facelo algunhas partículas atómicas e subatómicas.Alguén que observase a formación dun burato negro dende o exterior, vería unha estrela cada vez máis pequena e vermello ata que, finalmente, desaparecería. A súa influencia gravitatoria, non obstante, seguiría intacta.
Como no Big Bang, nos buratos negros se dá unha singularidade, é dicir, as leis físicas e a capacidade de predición fallan. En consecuencia, ningún observador externo pode ver que pasa dentro.
As ecuacións que intentan explicar unha singularidade dos buratos negros han de ter en conta o espazo e o tempo. As singularidades situaranse sempre no pasado do observador (como o Big Bang) ou no seu futuro (como os colapsos gravitatorios). Esta hipótese coñécese co nome de "censura cósmica".